Vorige week heeft de dochter van Remke van Belzen twee keer op het punt gestaan om zelfmoord te plegen. Beide keren werd ze net op tijd gestopt. Afgelopen weekend liep de kapster uit Arnemuiden voor de derde keer de Kustmarathon in Zeeland mee, nu in een T-shirt met de tekst ‘help’ erop. “Ik wil hier aandacht voor vragen. De geestelijke gezondheidszorg moet opnieuw worden ingedeeld.”

Remkes dochter kreeg negen jaar geleden een eetstoornis. Haar eerste behandelaar keek alleen naar de symptomen. “Waar ze later werd behandeld, werd wél verder gekeken. Toen zijn ze erachter gekomen wat de onderliggende oorzaken waren. Een daarvan was een posttraumatische stressstoornis.”

Naast dat zij het niet eens is met de behandelmethoden, gaat er volgens Remke nog meer fout in de gezondheidszorg. “Het proces kost te veel tijd: een intake, dan een overleg en vervolgens bepalen of iemand te behandelen is. Daar bovenop komen de lange wachttijden. Ik hoorde dat sommige mensen anderhalf jaar moeten wachten voor een behandeling, ook als ze acute hulp nodig hebben. Terwijl, als je een ontstoken blindedarm hebt kan je zo terecht. Uiteraard is dit complex, maar het is alsnog te omslachtig”, zegt Remke. 

Ze maakte dit ook van dichtbij mee bij haar eigen dochter. “Haar eetstoornis is nu onder controle, maar doordat de juiste hulp niet kwam, zijn haar PTSS-klachten erger geworden. Door de lange wachttijden belandde ze in een uitzichtloze situatie. Ze voelde zich tot last en raakte in een depressie, met als gevolg dat ze nu op een crisisafdeling zit.”

Na deelname aan de Kustmarathon heeft Remke veel positieve reacties ontvangen in de vorm van berichten en kaartjes. Ze wil graag een platform oprichten om mensen met soortgelijke situaties met elkaar te verbinden. Ook wil ze ‘best haar betoog doen in Den Haag’.  “Doordat ik mijn verhaal doe, durven andere mensen dit ook. Er zijn mensen die mee willen helpen, die tegen hetzelfde probleem aanlopen. Ik wist dat ik hier niet alleen in stond, maar nu is het zichtbaar”, vertelt ze. 

  • De Kustmarathon 2021 is van start, de lopers zijn zojuist de Deltawerken gepasseerd. Fikse buien blijven komen.
  • De 10-kilometerstreep voorbij, over het strand. Remke is goed zichtbaar in haar oranje shirt met 'help' erop. “Het was te kort dag om een stichting op te richten, maar ik wilde erop deze manier aandacht voor vragen."
  • Er komt een bericht binnen: Remke heeft last van kramp en loopt wat vertraging op. Ook andere deelnemers hebben het zichtbaar zwaar. "Zo’n marathon lopen is zwaar, maar het overwinnen van zo’n ziekte is nog veel zwaarder. Alleen als de zorg anders wordt ingericht in Nederland, kan mijn dochter weer iets van een normaal leven terugkrijgen", vertelde Remke onlangs aan de PZC.
  • Tijdens de marathon kreeg de deelneemster veel support. “Mensen riepen dat ze het herkenden en dat het dapper was wat ik deed.”
  • Ondanks de kramp heeft Remke de marathon uitgelopen. Haar oudste dochter heeft haar vlak voor de finish nog behandeld met magnesium. “Ik had me voorgenomen om niet voor de tijd te lopen, maar ik lette er toch op. Dat is de sportieve kant.”
  • Bij de finish werd Remke omarmd door haar naasten. “Het was leuk dat iedereen me een hart onder de riem stak", vertelt ze.
  • Remke met haar welverdiende medaille. Ze wil een platform creëren met mensen die in een vergelijkbare situatie zitten: “Ik krijg heel veel reacties en kaartjes. Veel mensen vinden het dapper dat ik mijn verhaal gedeeld heb. Ook willen mensen die tegen hetzelfde probleem aanlopen, graag helpen. Ik wist dat ik hier niet alleen in stond, maar nu is het zichtbaar. Ik ben van plan om dit door te zetten naar de politiek.”